Alinea 573 Parket bij de Hoge Raad 14 maart 2023

13. Uit het voorgaande volgt dat de raadsman van de verdachte ter terechtzitting het voorwaardelijk verzoek heeft gedaan om “deskundigenonderzoek” te laten verrichten naar de “betrouwbaarheid van de verklaringen van [slachtoffer 1] en [slachtoffer 2]”, waarbij hij twee alternatieve voorwaarden heeft genoemd, waarvan er (dus) tenminste één zou moesten worden vervuld om zijn verzoek tot leven te wekken. De eerste voorwaarde was dat het hof de zaak zou aanhouden (zie hiervoor onder 10). Die voorwaarde is niet vervuld; het hof heeft het onderzoek ter terechtzitting op die dag gesloten en twee weken later uitspraak gedaan. De tweede voorwaarde volgt uit zijn pleitnota (zie hiervoor onder 11) en hield in dat het hof (i) de veroordeling zou baseren op “schakelbewijs” om zo (ii) de drempel van het bewijsminimum te halen. Ik meen dat ook deze voorwaarde niet is vervuld, omdat het hof de veroordeling niet uitsluitend heeft gebaseerd op een zogenoemde schakelbewijsconstructie. Het hof kent in de bewijsvoering ter zake van feit 1 en 2 weliswaar mede (“voorts”) betekenis toe aan de “opvallende overeenkomsten” tussen de feiten waarvan [slachtoffer 1] het slachtoffer was en het feit waarvan [slachtoffer 2] het slachtoffer was, maar deze overweging is – zoals ik hieronder bij de bespreking van het tweede middel nog nader zal bespreken – in wezen niet nodig om de drempel van het bewijsminimum te halen. Reeds daarom moet de eerste deelklacht van het eerste middel falen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/bfd4dc85edceda67029b8fa5857138dd62c40f74f9fd5081a893ad5fbdc6d560 | shasum -a 256