Onder 3.85 Parket bij de Hoge Raad 24 februari 2023

Het hof lijkt in rov. 10.4 en 10.5 art. 8 EVRM in onze zaak (in beginsel) directe horizontale werking toe te kennen . Het heeft namelijk, na een beoordeling van de dringend eigen gebruik vordering van Verhuurder volgens art. 7:274 lid 1 onder c BW in rov. 7.1-9.4, afzonderlijk getoetst aan art. 8 EVRM in rov. 10.2 e.v. Het hof neemt daarbij impliciet of veronderstellenderwijs aan dat er (in beginsel) door uitoefening van het beëindigingsrecht wegens dringend eigen gebruik door Verhuurder sprake kan zijn van een inmenging in de uitoefening van Huurders recht op bescherming van zijn privéleven en woning, maar gaat vervolgens na of die inbreuk gerechtvaardigd is, omdat die wordt gelegitimeerd door de normen uit de beperkingsclausule van art. 8 lid 2 EVRM . Het hof gaat in rov. 10.5-10.7 meteen over tot beoordeling of voldaan is aan de in lid 2 van art. 8 EVRM gestelde beperkingen. In rov. 10.5 wordt overwogen dat inmenging in de uitoefening van Huurders recht onder art. 8 EVRM is toegestaan, wanneer die bij wet is voorzien en in een democratische samenleving noodzakelijk is in het belang van (onder meer) de bescherming van de rechten en vrijheden van anderen. De eis dat de inmenging noodzakelijk is brengt volgens het hof mee dat er een dwingende maatschappelijke behoefte (‘ pressing social need ’) voor die inmenging moet zijn en dat de opgegeven redenen relevant en voldoende (‘ relevant and sufficient ’) zijn en dat het verlies van de woning proportioneel moet zijn in het licht van het nagestreefde doel. Het hof overweegt verder dat uit art. 8 EVRM een procedurele eis voortvloeit, in de zin dat een bewoner die geconfronteerd wordt met het verlies van zijn woning de mogelijkheid moet hebben de proportionaliteit van de maatregel door een onafhankelijke rechter te laten toetsen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/95603b76c3def3c9dcf7e206f715f2a33b9d36d40bf8bd3d53a471806dcdd3b4 | shasum -a 256