Onder 3.38 Parket bij de Hoge Raad 17 maart 2023

Indien naast het stoppen van de hulpverlening gericht op het terugplaatsen van het kind bij de ouder(s) ook de contactmomenten van de ouder(s) worden beperkt en deze beperking van contactmomenten is neergelegd in een schriftelijke aanwijzing in de zin van art. 1:265f BW, kunnen de met het gezag belaste ouder(s) en de minderjarige van twaalf jaar of ouder zich op dezelfde wijze als bij een aanwijzing ingevolge art. 1:264 BW tot de kinderrechter wenden. De kinderrechter kan niet alleen de aanwijzing geheel of gedeeltelijk vervallen verklaren, maar kan ook zelf een zodanige regeling vaststellen als hem in het belang van het kind wenselijk voorkomt. Daar waar hoger beroep is uitgesloten in geval van een aanwijzing in de zin van art. 1:263 BW, sluit art. 807 Rv hoger beroep in geval van een beslissing op grond van art. 1:265f BW niet uit. De achterliggende gedachte is dat naar analogie met andere beslissingen over het omgangsrecht hoger beroep is toegelaten. Het perspectiefbesluit zou op deze wijze ook onder de aandacht van de rechter kunnen worden gebracht. Indien na het perspectiefbesluit echter geen schriftelijke aanwijzing wordt gegeven, ontbreekt de rechtsingang van art. 1:264 BW. Bovendien dient bij deze rechtsingang het initiatief van de ouder(s) of het kind te komen, terwijl bij de geschillenregeling van art. 1:262b BW ook de GI het geschil aan de rechter kan voorleggen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b778ba372c9539a99c72639df5f3e7e0965b1893bfa5415d077a20a2dbf5ccdd | shasum -a 256