Onder 4.11 Parket bij de Hoge Raad 17 maart 2023

Hoger beroep en cassatie van een bepaling die uitgesloten is van een gewoon rechtsmiddel staan desalniettemin open indien erover wordt geklaagd dat de rechter een bepaalde regeling ten onrechte niet heeft toegepast, de rechter buiten het toepassingsgebied van de regeling is getreden of een zodanig fundamenteel rechtsbeginsel heeft geschonden dat niet meer gesproken kan worden van een eerlijke en onpartijdige behandeling van de zaak. De derde grond staat in de sleutel van de beginselen van behoorlijke rechtspleging, zoals die onder andere in art. 6 lid 1 EVRM tot uitdrukking zijn gebracht. De rechtspraak over de mogelijkheid van doorbreking van een rechtsmiddelenverbod kan worden bezien tegen de achtergrond van het begrip fair trial in art. 6 EVRM, in verbinding met art. 94 Grondwet. De Hoge Raad heeft bij beschikking van 13 juli 2012 geoordeeld dat uit de doorbrekingsrechtspraak niet af te leiden valt dat een beroep op art. 8 EVRM een uitzondering op het rechtsmiddelenverbod rechtvaardigt. Annotator Th. De Boer merkt daarover op dat art. 8 EVRM gericht is op de bescherming van het recht op family life, maar zelf geen waarborgen biedt voor een eerlijke en onpartijdige behandeling van de zaak. Een eventuele schending van art. 8 EVRM levert dus geen doorbrekingsgrond op. Dit ligt anders bij een schending van art. 5 EVRM. Uit art. 6 EVRM kan geen recht op hoger beroep afgeleid worden. Het EHRM heeft in een reeks van uitspraken overwogen: ‘article 6 of the Convention does not compel the Contracting States to set up courts of appeal or of cassation’. Ook de Hoge Raad heeft erkend dat art. 6 EVRM niet de waarborg inhoudt van een recht op hoger beroep. Daarmee zou de weg via de doorbrekingsgronden zijn afgesneden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b778ba372c9539a99c72639df5f3e7e0965b1893bfa5415d077a20a2dbf5ccdd | shasum -a 256