Onder 3.4 Parket bij de Hoge Raad 17 maart 2023

Toch is hier het volmaakte zeker niet bereikt. Het geldende stelsel is een stelsel van uitersten. De rechter zal óf van het nemen van eenige maatregel, de opvoeding betreffende, moeten afzien óf onmiddellijk zo diep ingrijpen, dat de band tusschen het kind en zijn natuurlijken, door de wet als zoodanig erkenden, opvoeder vrijwel wordt verbroken. Dit laatste geschiedt zowel door ontheffing en ontzetting, waarbij de ouderlijke macht voor dengeen, die deze tot dusver uitoefende, verloren gaat, als door de terbeschikkingstelling van de Regeering, waarbij weliswaar de ouderlijke macht theoretisch in haar geheel blijft, maar de taak der opvoeding niettemin aan de ouders wordt ontnomen. Dit stelsel van uitersten werkt in de praktijk niet steeds bevredigend. Het komt herhaaldelijk voor, dat de verwaarloozing van het kind of zijn misdadige zin niet zóó ernstig is, dat ontzetting (ontheffing) of ter beschikkingstelling noodzakelijk is, terwijl het toch evenmin wenschelijk is de opvoeding van het kind te laten zooals ze is. Welke gedragslijn de rechter alsdan ook moge volgen, het rechtsgevoel wordt niet bevredigd, omdat onze wet niet kent een middenweg nl. de mogelijkheid dat, met handhaving overigens van het beginsel dat de taak der opvoeding allereerst berust bij de ouders, het kind - en min of meer ook het gezin, waartoe het behoort - door de overheid onder een verstandig toezicht wordt gesteld. In deze leemte te voorzien is een der doeleinden der onderwerpelijke wetsvoordracht.”

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b778ba372c9539a99c72639df5f3e7e0965b1893bfa5415d077a20a2dbf5ccdd | shasum -a 256