Onder 4.2 Parket bij de Hoge Raad 21 april 2023

Wat mij betreft is dit laatste nogal ongelukkig. Art. 80 RO komt neer op een vergaande beperking van de mogelijkheden van een cassatieberoep. De rechtvaardiging van die beperking is dat het belang bij een cassatieberoep tegen een uitspraak van een kantonrechter normaal gesproken zeer klein is omdat bij vorderingen met een waarde boven het bedrag van € 1.750,- in beginsel hoger beroep openstaat (art. 332 lid 1 Rv) en cassatieberoep tegen een uitspraak van een kantonrechter dus alleen aan de orde is bij vorderingen die onder die waarde liggen. Als het om een uitdelingslijst gaat, kunnen de belangen echter zeer groot zijn. Niet blijkt dat de wetgever zich deze consequentie van art. 4:218 lid 5 BW bewust is geweest. Aanvankelijk ging het ontwerp van Boek 4 BW namelijk nog uit van de figuur van een (tot de rechtbank behorende) boedelrechter, die ook bij elders in het BW geregelde beslissingen een rol zou krijgen (in elk geval met betrekking tot bewind en gemeenschap). Daardoor speelde de toepasselijkheid van art. 80 RO niet bij art. 4:218 lid 5 jo art. 187 Fw: het zou gaan om beslissingen van de rechtbank. Naderhand is echter afgezien van invoering van de figuur van de boedelrechter. Bij gelegenheid van de Invoeringswet Boek 4 is ‘boedelrechter’ daarom overal in het ontwerp van (het al vastgestelde) Boek 4 BW veranderd in ‘kantonrechter’. Van art. 80 RO of de daarmee samenhangende beperking van de cassatiegronden – alleen relevant in het beperkte aantal gevallen dat de wet ook het hoger beroep uitsloot – is daarbij nergens in de wetsgeschiedenis gerept. De vraag is dus of de toepasselijkheid van art. 80 RO wel onder ogen is gezien.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/cd4c7aec18c2008de075362bec759dbf2d32d57389d64934d52c143fe9d3b8ec | shasum -a 256