Onder 4.10 Parket bij de Hoge Raad 21 april 2023

Dat dit de betekenis is van de testamentaire bepaling lijkt me bepaald waarschijnlijk. Ouders willen in het algemeen hun kinderen gelijk behandelen. De wet gaat daarvan in Boek 4 BW ook uit door kinderen in beginsel een gelijk recht toe te kennen op de nalatenschap van hun ouders. De omschrijving in de testamentaire bepaling dat de zoons een bedrag krijgen “gelijk aan hetgeen zij uit mijn nalatenschap zouden hebben gekregen als zij erfgenaam in mijn nalatenschap zouden zijn geweest” wijst er denk ik zeer sterk op dat de erflaatster deze gelijke behandeling voor ogen heeft gestaan. Door deze omschrijving krijgen de drie kinderen immers hetzelfde omdat deze omschrijving klaarblijkelijk verwijst naar het (hypothetische) geval dat alle drie de kinderen erfgenaam zouden zijn geweest. Wordt uitgegaan van het oordeel van de kantonrechter – waardering per datum overlijden erflater –, dan wordt geen gelijkheid van de kinderen bereikt. Een latere waardestijging van het vermogen waaruit de nalatenschap bestaat, zou alleen ten goede komen van [belanghebbende] – wat de klacht vormt van [eiser 1] en [eiser 2] in deze procedure – en een waardedaling alleen ten nadele van [belanghebbende] – waarover zij vermoedelijk had geklaagd als daarvan sprake was geweest.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/cd4c7aec18c2008de075362bec759dbf2d32d57389d64934d52c143fe9d3b8ec | shasum -a 256