Onder 4.9 Parket bij de Hoge Raad 21 april 2023

Het oordeel van het hof dat [eiseres] de gestelde cessie ter incasso daarmee niet alsnog heeft gemotiveerd en te bewijzen heeft aangeboden is m.i., gelet op het voorgaande, niet begrijpelijk. De motiveringsklachten van subonderdelen 1.1 en 1.2 slagen in zoverre. Het hof gaat ervan uit dat [eiseres] aan haar stelplicht ter zake van de cessie ter incasso heeft voldaan (“de gestelde cessie ter incasso”). Als die naar het oordeel van het hof door Deutsche Bank voldoende gemotiveerd is betwist (“Deutsche Bank heeft tegelijkertijd de door [eiseres] gestelde cessie ter incasso betwist”) had het hof [eiseres] m.i. moeten toelaten tot het (getuigen)bewijs van de cessie ter incasso. Dat [eiseres] bij gelegenheid van de mondelinge behandeling in hoger beroep ook “zekerheidshalve” een schriftelijke bevestiging van de kennelijk mondelinge procedeeropdracht van [eigenaar 1] en [eigenaar 2] aan [eiseres] in het geding had kunnen brengen (zoals wordt gesteld in het door Van Schaick bewerkte Asser-deel waaruit ik onder 4.5 hiervoor citeerde) doet daaraan m.i. niet af. De rechtsklachten in subonderdelen 1.1 en 1.2 falen m.i. bij gebrek aan feitelijke grondslag. Ik lees in r.o. 4.1 althans niet dat het hof heeft miskend dat een cessie ter incasso vormvrij is of dat een bewijsaanbod niet mondeling ter zitting kan worden gedaan.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/bf4dcd4e9c458ccc030cfc81a26594479e1d5419e9ebb4f5c7034476917310e3 | shasum -a 256