Onder 4.40 Parket bij de Hoge Raad 21 april 2023

Het hof oordeelt dat uit de eigen stellingen van [eiseressen] volgt dat zij in elk geval ruim voor november 2011 bekend waren met feiten en omstandigheden “die grond gaven om de deugdelijkheid van de prestaties van Deutsche Bank in het kader van haar kredietrelatie met [eiseressen] in twijfel te trekken”. Op het eerste gezicht lijkt het erop dat dit oordeel valt binnen het bereik van de hiervoor weergegeven maatstaf. Bij een tweede lezing valt echter op dat een deel van de feiten en omstandigheden die het hof opsomt, zien op het door [eiseressen] geleden nadeel (schadeaspect). Het gaat dan in het bijzonder om de hiervoor in 4.35 genoemde feiten en omstandigheden onder (ii) en (iii): het in rekening brengen van meer rente, hogere opslagen of een risk fee, en de omstandigheid dat de renteswaps een negatieve waarde ontwikkelden. Zonder nadere motivering kan evenwel niet worden gezegd dat [eiseressen] op het moment van bekendheid met deze feiten en omstandigheden zich er tevens van bewust ware n dat Deutsche Bank een verwijt kon worden gemaakt van haar handelwijze ter zake van de renteswaps en het aangaan van de kredietovereenkomst van 24 december 2009, oftewel dat zij toen ook voldoende zekerheid hadden dat Deutsche Bank in dat kader tekortschietend of foutief had gehandeld. Dit geldt ook voor de andere vier omstandigheden die het hof opsomt. Het bestreden oordeel kan reeds gelet op het bovenstaande niet in stand blijven.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/6c228d4e40a6d97871774c3403f4a69fcb740f2f4ceb11b91900844db0280dc0 | shasum -a 256