Onder 4.57 Parket bij de Hoge Raad 21 april 2023

Het hof hecht in de thans bestreden passage allereerst betekenis aan de aard van de overeenkomst: de overeenkomst van 11 november 2014 is een vaststellingsovereenkomst. Het subonderdeel komt tegen dat oordeel als zodanig niet op. Bij een vaststellingsovereenkomst binden partijen, ter beëindiging of ter voorkoming van onzekerheid of geschil omtrent hetgeen tussen hen rechtens geldt, zich jegens elkaar aan een vaststelling daarvan, bestemd om ook te gelden voor zover zij van de tevoren bestaande rechtstoestand mocht afwijken (art. 7:900 lid 1 BW). [eiseressen] hebben onder meer aangevoerd dat zij niet wisten welke vorderingen uit hoofde van renteswap II zij hadden of konden hebben op Deutsche Bank. Een vaststellingsovereenkomst beoogt nu juist aan deze onzekerheid een eind te maken. Het hof hecht in de bestreden passage daarnaast betekenis aan de omstandigheid dat de rechter terughoudendheid in acht moet nemen ter zake van een beroep op art. 6:248 lid 2 BW. Dit oordeel is juist. In het licht van zowel de door het hof genoemde aspecten als hetgeen hiervoor in 4.54 is opgemerkt over de totstandkoming van de overeenkomst van 11 november 2014 (zie in dat verband het woord “mede” in de bestreden passage), lag de lat vrij hoog om tot het oordeel te kunnen komen dat het beroep van Deutsche Bank op de settlement clause naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar zou zijn. Het oordeel dat [eiseressen] in dat verband onvoldoende hebben gesteld om tot die conclusie te komen is gezien het voorgaande niet onjuist of onvoldoende gemotiveerd. Het subonderdeel faalt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/6c228d4e40a6d97871774c3403f4a69fcb740f2f4ceb11b91900844db0280dc0 | shasum -a 256