Onder 4.64 Parket bij de Hoge Raad 21 april 2023

Het ging derhalve gedurende een langere periode in financieel opzicht met [eiseressen] niet goed. Dat Deutsche Bank op een gegeven moment eiste dat [eiseressen] (nadere) maatregelen namen, verbaast niet. Het stellen van (drastische) eisen door een kredietverstrekker, waaronder het inperken van krediet dan wel de verplichting tot verkoop van bedrijfsactiviteiten om krediet af te lossen, is op zichzelf niet onzorgvuldig. Zeker als het al langere tijd niet goed gaat met een bedrijf kan een kredietverstrekker aandringen op het nemen van maatregelen om zo zekerheid te krijgen dat gelden (deels) worden terugbetaald. Wat het hof in de bestreden overweging tot uitdrukking brengt, is dat van [eiseressen] mocht worden verlangd dat zij duidelijker uiteen hadden gezet waarom Deutsche Bank, gelet op de voortdurende slechte financiële situatie van [eiseressen] , in haar hoedanigheid van kredietverstrekker en schuldeiser tekort is geschoten dan wel onrechtmatig jegens hen heeft gehandeld. Daarbij komt dat ook de rechtbank, zo overweegt het hof (onbestreden), had geoordeeld dat een en ander uit de stellingen van [eiseressen] onvoldoende blijkt. Aldus werden [eiseressen] als het ware uitgenodigd om hun standpunt in hoger beroep nader te concretiseren. Dat is niet gebeurd. In het oordeel van het hof ligt besloten het oordeel dat de stellingen van [eiseressen] in hoger beroep, die volgens het hof door Deutsche Bank gemotiveerd zijn betwist, geen grond geven om te komen tot het oordeel dat sprake is van tekortschieten dan wel onrechtmatig handelen aan de zijde van Deutsche Bank. Het oordeel berust grotendeels op een uitleg en waardering van de stellingen van partijen, hetgeen is voorbehouden aan het hof als feitenrechter. Het oordeel is niet onbegrijpelijk in het licht van de passages waarnaar het subonderdeel verwijst. Het subonderdeel faalt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/6c228d4e40a6d97871774c3403f4a69fcb740f2f4ceb11b91900844db0280dc0 | shasum -a 256