Onder 3.7 Parket bij de Hoge Raad 1 juni 2023

Zowel die opmerking als dat betoog lijkt me niet juist. Dat betoog – dat art. 128 Fw nu een niet gerechtvaardigde uitzondering is – kan voor deze zaak van belang zijn. Daarom ga ik daarop kort in. Allereerst merk ik op dat de wetgever ook om andere redenen dan het fixatiebeginsel in de beperkte zin waarin dat begrip wordt gehanteerd in de toelichting op art. 128 Fw, ervoor kan kiezen om de rente die tijdens faillissement loopt, niet verifieerbaar te doen zijn. Het gevolg van het doorlopen van de rente is dat de totale vordering steeds groter wordt, wat als onwenselijk kan worden gezien. Van Zanten heeft in de hiervoor in 3.6 genoemde commentaren terecht erop gewezen dat de rentes die over vorderingen lopen, kunnen verschillen doordat de percentages van de wettelijke rente, de handelsrente en contractueel overeengekomen rentes uiteen (kunnen) lopen. Duurt een faillissement wat langer dan heeft dat merkbaar invloed op de verdeling van het actief doordat het aandeel (percentage) in het actief waarop degene met de hoogste rente aanspraak kan maken bij de verdeling, dan met de dag groter wordt, dus hoger wordt naar mate het faillissement langer duurt. Dat kan onwenselijk worden geoordeeld en ook in strijd worden geacht met de gelijkheid van de schuldeisers die in nu in art. 3:277 lid 1 BW is bepaald en het beginsel is dat aan veel bepalingen van de Faillissementswet ten grondslag ligt, zoals die over de pauliana (de paritas creditorum).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/831906dfb879087cc3882b1625b44f6beade49fb77df6c4b3f2c0bb4bebc507d | shasum -a 256