Alinea 78 Parket bij de Hoge Raad 27 juni 2023

31. Het voorgaande ziet op de redelijke termijn in ontnemingszaken in de fase van het hoger beroep. Met betrekking tot de redelijke termijn in ontnemingszaken in de cassatiefase zij nog het volgende opgemerkt. Anders dan ingeval de strafzaak en de ontnemingszaak parallel lopen, meen ik dat in het geval dat de strafzaak en de ontnemingszaak niet (meer) parallel lopen, ondanks dat de betrokkene in detentie verblijft voor de strafzaak, een redelijke behandeltermijn voor de duur van twee jaar geldt. De ontnemingszaak is immers losgekoppeld van de strafzaak en de betrokkene verblijft in dat geval in detentie ter executie van een bij onherroepelijk arrest opgelegde gevangenisstraf. Niet gezegd kan worden dat (bijvoorbeeld) de zogenoemde last van de onzekerheid waarin de betrokkene verkeert over de definitieve beslissing omtrent de jegens hem gerichte ontnemingsvordering zwaarder is geworden omdat de betrokkene in detentie verkeert wegens de hoofdzaak, zodat het op grond daarvan gerechtvaardigd zou kunnen zijn een kortere behandeltermijn te hanteren. Door deze benadering ontstaat een verschil tussen ontnemingszaken die wel parallel lopen met de strafzaak en de zaken die dat niet doen. Ten behoeve van de rechtsgelijkheid geef ik de Hoge Raad daarom in overweging om ook in die zaken uit te gaan van een termijn van twee jaren ongeacht of de betrokkene gedetineerd is in de hoofdzaak, zoals ik ook eens eerder heb bepleit.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/d681e46074177a40027e185c5be5f0d8336510094857bf71fc42bdd566b16966 | shasum -a 256