Onder 4.4 Parket bij de Hoge Raad 5 september 2023

Uit de hiervoor opgesomde bewijsmiddelen leidt het hof af dat verdachte wist van die kwetsbaarheid en gebruik heeft gemaakt van zijn overwicht teneinde de aangeefsters te bewegen hun in de prostitutie verdiende geld met hem te delen. Hoewel aangeefsters een 50%-50% verdeling niet eerlijk vonden - en [slachtoffer 1] en [slachtoffer 3] daarom (tevergeefs) een andere verdeling hadden voorgesteld - had verdachte kennelijk zoveel overwicht dat zij maar akkoord gingen met de door verdachte bepaalde verdeling van het geld. Verdachte heeft aangevoerd dat het wel een eerlijke verdeling was, want hij zorgde voor vervoer en voor de veiligheid als aangeefsters aan het werk waren. Verder betaalde hij alle kosten, regelde de advertentie en zorgde voor het omhoogbellen daarvan. Uit het dossier blijkt echter enkel van een duidelijke afspraak ten aanzien van de verdeling van het verkregen geld: elk 50%. En verder moest verdachte bij elke escortafspraak 20 euro benzinegeld ontvangen, bij voorkeur van de klant, maar anders van de prostituee. Over de overige kosten lijken minder afspraken te zijn gemaakt. De algemene lijn ten aanzien van de kosten van de kamer, de condooms, het eten, beltegoed en dergelijke lijkt te zijn dat deze de ene keer door verdachte en de andere keer door aangeefster werden betaald. Van een structurele betaling van deze kosten door verdachte blijkt niets uit het dossier. Het hof gaat er ten aanzien van deze kosten vanuit dat elk de helft betaalde.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/a02bef0da714dc6f8462ca31653d974831dee096b94067675dad9f998ad8b9e2 | shasum -a 256