Onder 3.7 Parket bij de Hoge Raad 1 september 2023

Uit het voorgaande volgt dat het onderdeel terecht tot uitgangspunt neemt dat de pandhouder na mededeling van het pandrecht exclusief de inningsbevoegdheid toekomt. Omdat die bevoegdheid als gezegd het recht omvat in rechte nakoming te vorderen, lijkt het op het eerste gezicht logisch om hieraan de gevolgtrekking te verbinden dat de pandhouder ‘dus’ ook bevoegd is om een lopend geding over te nemen van de pandgever, als hij eenmaal mededeling van het pandrecht heeft gedaan. In de literatuur over het pandrecht wordt dan ook verdedigd of aangenomen dat de pandhouder die mogelijkheid ex de art. 225 e.v. Rv heeft. Deze literatuur vindt die mogelijkheid wenselijk en wijst op de ook in deze zaak aan de orde zijnde schorsingsgrond van art. 225 lid 1, onder c, Rv. Die literatuur wordt aangehaald in de schriftelijke toelichting namens [eiseres] . Het onderdeel legt de vraag voor of de opvatting van de literatuur juist is dan wel als juist valt te aanvaarden en het oordeel van het hof dus onjuist is. Om deze vraag te kunnen beantwoorden ga ik hierna eerst in op het partijbegrip in het civiele procesrecht en de mogelijkheid van een partijwisseling in de loop van een civiele procedure.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/c435d451df0660ade0be4571684bbff894ac3f0d6fd24af41c0bb2b2b2f33e76 | shasum -a 256