Onder 3.7.3 Parket bij de Hoge Raad 1 september 2023

Dit een en ander geeft geen blijk van een onjuiste rechtsopvatting door het hof omtrent genoemd juridisch kader. Noch van een ontoereikend gemotiveerd oordeel van het hof, waarbij opmerking verdient dat het onderdeel ook geen motiveringsklacht bevat die voldoet aan de eisen van thans art. 407 lid 2 sub d Rv. Voor zover het onderdeel veronderstelt dat het hof miskent dat het bij voldoende gemotiveerde betwisting door de curator aan [verweerder 1] is om die door hem - [verweerder 1] - gestelde feiten en omstandigheden ter ontzenuwing van het in art. 2:248 lid 2 BW neergelegde causaliteitsvermoeden te bewijzen (in termen van aannemelijk maken), gaat het dus uit van een onjuiste lezing van het arrest en ontbeert het daarmee feitelijke grondslag. Voor zover het onderdeel aanvoert dat het hof miskent dat het ook bij een onvoldoende gemotiveerde betwisting door de curator aan [verweerder 1] is om die door hem gestelde feiten en omstandigheden te bewijzen, geldt dat deze opvatting dus geen steun vindt in het recht. Evenmin snijdt het onderdeel hout voor zover het nog aanvoert dat de curator niet [verweerder 1] hoefde te verwijten te hebben nagelaten het intreden van die oorzaak te voorkomen, zolang die door [verweerder 1] gestelde feiten en omstandigheden niet vaststonden. Naar het hof terecht aanneemt, was dit aan de curator gedurende het processuele debat in hoger beroep voorafgaand aan het arrest zodra die gestelde feiten en omstandigheden op tafel lagen. Hierop loopt het onderdeel vast.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/04d8f4e604c51d40b1f99f05bad7ed1a1c9fec7684a3f7e39ea94d93806b340a | shasum -a 256