Onder 3.26 Parket bij de Hoge Raad 22 september 2023

In het licht van het voorgaande heeft het hof in rov. 5.18 aan art. 4 en 8 Aw een te beperkte reikwijdte toegekend en klaagt het onderdeel op zichzelf terecht dat het hof is uitgegaan van een onjuiste rechtsopvatting. Toch kan het onderdeel niet tot cassatie leiden. Het hof heeft in rov. 5.18 geoordeeld dat uit rov. 5.15 en 5.16 (‘het voorgaande’) volgt dat er geen overdracht van auteursrechten heeft plaatsgevonden en FKP ook in zoverre niet als (volledig) rechthebbende op de (eventuele) auteursrechten kan worden aangemerkt in de situatie na en voor de 2015-overeenkomst. Aan het slot van rov. 5.18 heeft het hof overwogen dat voor zover FKP zich op het vermoeden van art. 4 en/of art. 8 Aw zou kunnen beroepen, dit vermoeden in het licht van rov. 5.15 en 5.16 weerlegd is te achten. Deze overweging is een zelfstandig dragende grond voor het oordeel in rov. 5.18, eerste volzin (en het daarop voortbouwende oordeel in rov. 5.19), dat FKP niet als (volledig) rechthebbende op de auteursrechten kan worden aangemerkt. Het onderdeel klaagt niet dat uit rov. 5.15 en 5.16 niet volgt – ter weerlegging van het vermoeden van art. 4 Aw – dat FKP niet de maker is van de beeldelementen van de geregistreerde merken (vgl. rov. 5.29), althans dat een ander als maker daarvan moet worden aangemerkt, noch – ter weerlegging van het vermoeden van art. 8 Aw – dat de openbaarmaking door FKP van die beeldelementen onrechtmatig zou zijn, zodat die overwegingen niet kunnen dienen tot het weerleggen van de vermoedens van art. 4 en 8 Aw. De klacht onder II.3.(e) faalt dan ook bij gebrek aan belang.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/6dcbd04e7d55e593f3a947517c8ae192adbf18437347aa4b8f6df0984c87f788 | shasum -a 256