Onder 1.2 Parket bij de Hoge Raad 20 januari 2023

Rechtbank en hof hebben geoordeeld dat de Gemeente een onredelijk hoge canon heeft bedongen – namelijk 97,5% hoger dan de redelijke canon die een door de rechtbank benoemde deskundige heeft vastgesteld – en dat de Gemeente aldus misbruik van omstandigheden in de zin van artikel 3:44 lid 4 BW heeft gemaakt. Het hof heeft op de voet van artikel 3:54 lid 2 BW de bepaling over de hoogte van de canon in de erfpachtakte gewijzigd en de Gemeente veroordeeld tot terugbetaling aan Hoveling van de teveel betaalde canon. Hiertegen is het principale cassatieberoep gericht. Het principale cassatiemiddel bestrijdt vergeefs het oordeel dat sprake is van bijzondere omstandigheden als bedoeld in artikel 3:44 lid 4 BW. Dit middel klaagt m.i. terecht over de door het hof gehanteerde toetsingsmaatstaf voor de vraag of sprake is van misbruik van die omstandigheden. Het oordeel van het hof komt er per saldo op neer dat de Gemeente misbruik van omstandigheden maakt door te handelen conform haar beleid waarin de uitgangspunten voor de berekening van de canon zijn geformuleerd. Het hof heeft echter niet geoordeeld dat deze uitgangspunten onredelijk zijn. Het heeft slechts geoordeeld dat de argumenten van de Gemeente onvoldoende zijn om af te wijken van het (deels) op andere uitgangspunten gebaseerde oordeel van de deskundige. Gegeven dat in redelijkheid verschil van mening mogelijk is over redelijke uitgangspunten voor de bepaling van een canon bij conversie, volstaat deze wijze van beoordeling m.i. niet voor een oordeel dat ziet op misbruik van omstandigheden. Verder klaagt het principale middel m.i. vergeefs dat het hof op de voet van artikel 3:54 BW het canonbedrag in de erfpachtakte heeft gewijzigd in plaats van in de daaraan ten grondslag liggende overeenkomst.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ea0d00d7cf191da4cf5f2326b31bca296da820a981f32f788f9bd276fb8db3c4 | shasum -a 256