Onder 3.12 Parket bij de Hoge Raad 20 januari 2023

Volgens subonderdeel 1.1 heeft het hof in zijn beoordeling ten onrechte niet betrokken de door de Gemeente gestelde omstandigheden: (a) dat Hoveling ruim voor 15 januari 2005 wist dat het erfpachtrecht op die datum zou aflopen; (b) dat Hoveling wist of behoorde te weten dat de Gemeente nadien onder meer een aanbod tot conversie kon doen en daarbij een nieuwe (aanzienlijk hogere) canon kon bedingen; (c) dat Hoveling niet gebruik heeft gemaakt van de mogelijkheid in de AB 1937 om uiterlijk drie jaar voor het einde van het erfpachtrecht een beslissing van de Gemeente kunnen vorderen over de verlenging van de erfpacht; en (d) dat de Gemeente op grond van haar conversiebeleid een canon bedingt die is gebaseerd op de dan geldende grondwaarde. Hieruit volgt dat de in rov. 3.9.2 vermelde omstandigheden voor Hoveling voorzienbaar waren en dat zij de mogelijkheden om te voorkomen dat zij in die omstandigheden terecht zou komen, onbenut heeft gelaten en zelf die omstandigheden heeft veroorzaakt of daaraan verwijtbaar heeft bijgedragen. Ook wist Hoveling of behoorde zij te weten wat de grondslagen zouden zijn van een aanbod van de Gemeente. Hieruit volgt of kan volgen dat geen sprake is van bijzondere omstandigheden en/of dat Hoveling niet door die omstandigheden is bewogen de overeenkomst met de Gemeente aan te gaan. Voor zover het hof heeft geoordeeld dat deze omstandigheden niet relevant zijn heeft hij blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting, en anders is zijn oordeel in het licht van deze essentiële stellingen van de Gemeente onvoldoende gemotiveerd, aldus het subonderdeel.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ea0d00d7cf191da4cf5f2326b31bca296da820a981f32f788f9bd276fb8db3c4 | shasum -a 256