Alinea 220 Parket bij de Hoge Raad 27 juni 2023

32. De verhouding tussen de strafbaarstelling van dwingen door bedreiging met een feitelijkheid en dwingen door bedreiging met smaad of smaadschrift was onder meer aan de orde in een arrest van 14 maart 1961. Tenlastegelegd was (primair) dat de verdachte ter uitvoering van zijn voornemen om een zekere L.J. door bedreigingen met een feitelijkheid (namelijk dat zijn naam en adres zouden worden geplaatst op een waarschuwingslijst die aan elk van zijn leveranciers zou worden gezonden) wederrechtelijk te dwingen het bedrag dat een zekere A.T. van hem te vorderen beweerde te hebben aan hem, verdachte te voldoen, althans (subsidiair) dat de verdachte ter uitvoering van zijn voornemen om die L.J. door bedreiging met smaad althans smaadschrift te dwingen dat bedrag aan hem te voldoen. Het hof had het vonnis bevestigd waarin de rechtbank de tenlastelegging deels bewezen had verklaard en de verdachte in zoverre niet strafbaar had verklaard en had ontslagen van alle rechtsvervolging. Het openbaar ministerie had cassatie ingesteld. In de toelichting op het middel werd gesteld dat de rechtbank terecht had beslist dat het primair ten laste gelegde geen strafbaar feit opleverde, nu de strafbaarstelling van bedreiging met smaad of smaadschrift ‘volkomen overbodig zou zijn, indien uitingen in woord en geschrift van bepaald minder ernstige en stringente aard’ dan die welke smaad(schrift) opleveren reeds onder het begrip ‘feitelijkheid’ zouden vallen. Maar het plaatsen op een waarschuwingslijst zou wel de tenlastelegging van een ‘bepaald feit’ opleveren.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/175cd3f40e96f9ad5e8385139e99b9a6dd2007c0317713ca4c1395aa4ebb5bdc | shasum -a 256