Onder 5.22 Parket bij de Hoge Raad 20 januari 2023

De overwegingen in rov. 5.19 moeten zo worden begrepen, dat het hof in algemene zin heeft willen uiteenzetten waarom art. 7:642 BW niet conform art. 7 Arbeidstijdenrichtlijn en art. 31 lid 2 Handvest kan worden uitgelegd en derhalve in voorkomend geval door de rechter buiten toepassing moet worden gelaten. Dit volgt niet alleen hieruit dat het hof in rov. 5.19 (slechts) algemene bewoordingen gebruikt, maar ook uit het feit dat het hof (pas) in rov. 5.20 oordeelt dat en waarom art. 7:642 BW in déze zaak (‘ hier (wat de wettelijke vakantiedagen betreft )’) buiten toepassing moet worden gelaten. De overweging waarop de subonderdelen kennelijk beide het oog hebben, namelijk dat ‘ (…) [art. 7:642 BW], anders dan art. 7:640a BW, (…) geen ruimte [laat] voor het (uitzonderings)geval waarin de vordering tot toekenning van vakantiedagen niet verjaart doordat de werknemer gedurende de vijfjaarstermijn niet in staat is geweest vakantie op te nemen ’, houdt dus – anders dan de subonderdelen veronderstellen – niet een op de onderhavige zaak toegespitst oordeel in, zoals ook kan worden opgemaakt uit de woorden ‘ anders dan art. 7:640a BW ’). De reden waarom het hof art. 7:642 BW – tegen de achtergrond van de reeds in rov. 5.19 in algemene zin geconstateerde onmogelijkheid tot Unierechtconforme interpretatie – in deze zaak buiten toepassing laat, is, als gezegd, te vinden in rov. 5.20, namelijk dat [verzoeker] niet heeft voldaan aan de op hem rustende stelplicht inzake zijn zorg- en informatieverplichting.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/91ff321dabeb2f5ccd1242eb5b377998f10c6ed1b6d599f67d43165370244019 | shasum -a 256