Citaat | Parket bij de Hoge Raad 20 januari 2023

Onder 4.25 Parket bij de Hoge Raad 20 januari 2023

Een alinea uit Parket bij de Hoge Raad 20 januari 2023, ECLI:NL:PHR:2023:93.

In die zaak verzocht een Duitse werkneemster (TO) haar werkgever (LB) bij het einde van haar dienstverband om betaling van een financiële vergoeding voor de 101 vakantiedagen die zij tussen 2013 en 2017 had opgebouwd maar niet had opgenomen. De werkgever beriep zich op de algemene verjaringsregeling in het Bürgerliches Gesetzbuch (BGB), die een verjaringstermijn van drie jaar kent. Het Bundesarbeidsgericht oordeelt in hoogste instantie dat de werkgever zijn zorg- en informatieverplichting heeft geschonden en dat de vakantiedagen uit de jaren 2013-2016 derhalve niet op grond van het Bundesurlaubsgesetz zijn vervallen. In verband met de toepassing van de verjaringsregels stelt de Duitse rechter de prejudiciële vraag of – in de herformulering van het HvJEU – art. 7 Arbeidstijdenrichtlijn en art. 31 lid 2 Handvest zich verzetten tegen ‘ een nationale regeling op grond waarvan het recht op jaarlijkse vakantie met behoud van loon dat een werknemer over een referentieperiode heeft verworven, verjaart aan het einde van een periode van drie jaar die begint te lopen aan het einde van het jaar waarin dit recht is ontstaan, wanneer de werkgever de werknemer niet daadwerkelijk in staat heeft gesteld om dit recht uit te oefenen ’.

Zelf controleren

Voor dit citaat hoeft niemand Bron op zijn woord te geloven. Het document dat rechtspraak.nl publiceerde, staat op https://bron.page/api/v1/blobs/91ff321dabeb2f5ccd1242eb5b377998f10c6ed1b6d599f67d43165370244019. Wie het ophaalt en de SHA-256 ervan berekent, krijgt 91ff321dabeb2f5ccd1242eb5b377998f10c6ed1b6d599f67d43165370244019, en de alinea staat in dat document op bytes 56443 tot 58033.