Onder 4.10 Parket bij de Hoge Raad 24 januari 2023

In de onderhavige zaak liggen de feiten anders. Tot een dagvaarding voor overtreding van art. 425 aanhef en onder 2º Sr is het niet gekomen. De officier van justitie heeft de zaak tegen de dochter van klaagster, al in een betrekkelijk vroeg stadium geseponeerd wegens gebrek aan bewijs (sepotcode 02). Uit de aan de Hoge Raad toegezonden stukken blijkt niet in welk opzicht de officier van justitie het bewijs onvoldoende heeft bevonden. Mogelijk is geoordeeld dat het bewijs tekort schoot voor het bestanddeel dat de dochter ‘geen voldoende zorg’ heeft betracht voor het onschadelijk houden van de hond, maar het kan evengoed zo zijn dat is getwijfeld over de vraag of de hond reeds vóór het bijtincident als ‘gevaarlijk’ kon worden aangemerkt. Ook kan niet worden uitgesloten dat er twijfels bestonden over de vraag of de dochter de hond (in juridische zin) wel ‘onder haar hoede had’. Hieruit blijkt dat elke vergelijking met het arrest van de Hoge Raad uit 2013 mank gaat. In dat arrest was immers volstrekt helder op welke gronden het bewijs voor het vermeende strafbare feit onvoldoende werd bevonden. Op die gronden moest zelfs worden aangenomen dat van een (actieve) mishandelingsgedraging geen sprake was geweest: er was eenvoudigweg niets strafbaars gebeurd. Daarmee was in die zaak het strafrechtelijk boek gesloten, te meer omdat het manipuleren van een zweep of het bezit van een gemanipuleerde zweep op zichzelf niet strafbaar is.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/0634331a504e7b8e4288c4be507d7e790a6e9cdf61831850eea082aa97ec53f9 | shasum -a 256