Onder 3.25 Parket bij de Hoge Raad 3 november 2023

‘Relevant is ook een – ook overigens interessante – uitspraak van de Rechtbank Rotterdam van 22 december 2010, ECLI:NL:RBROT:2010:BP0123, NJF 2011/141. In deze zaak kocht een consument (C) een nog te bouwen bungalow van verkoper A en twee percelen grond op een camping van verkoper B. De overeenkomst met A was schriftelijk vastgelegd, de overeenkomst met B niet. De verkopers hadden onderling een overeenkomst gesloten op grond waarvan alleen de bungalows van A op de camping van B mochten staan. De koper wil op een goed moment van de transacties af en beroept zich erop dat beide overeenkomsten nietig zijn op grond van art. 7:2 BW: er zou een zodanige samenhang bestaan tussen de overeenkomsten dat de nietigheid van het koopcontract inzake het perceel grond ook de nietigheid van de koop van de bungalow meebrengt. De rechtbank volgt de koper in zijn betoog. Waar het ons nu om gaat, is dat de eerste stap in de redenering van de rechtbank is, dat art. 7:2 BW van toepassing is op de koop van het perceel. De rechtbank overweegt: “De tekst van artikel 7:2 BW rept immers van een tot bewoning bestemde onroerende zaak. De percelen waar het hier om gaat voldoen aan deze definitie.” Wie de parlementaire geschiedenis kent, weet dat het maar zeer de vraag is of de rechtbank het bij het juiste eind heeft. Een onbebouwd perceel grond is immers op het moment dat de zaak wordt verkocht geen “tot bewoning bestemde onroerende zaak” en dat wordt het ook niet als de koper kenbaar voornemens is de grond te gaan bebouwen om er te gaan wonen. Voor de koper bleek de vergissing van de rechtbank een gelukkige, omdat de aangenomen nietigheid van de koop van de percelen wegens het niet in acht nemen van het vormvoorschrift van art. 7:2 lid 1 BW ook de nietigheid van de koop van de (roerende) bungalow meebracht.’

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/35bf652c6530914927362940c3911a15aadf7681e39a3307fd8dea3d21f6e88b | shasum -a 256