Onder 3.7 Parket bij de Hoge Raad 4 oktober 2024

Verjaringstermijnen betekenen voor een schuldeiser altijd dat hij er alert op dient te zijn om tijdig de verjaring te stuiten. Een korte verjaringstermijn vereist vanzelfsprekend een verhoogde alertheid. Alleen stuiting door het instellen van een eis draagt een voortdurend karakter. Bij toewijzing gaat die voortdurende stuiting over in een voor tenuitvoerlegging vatbare uitspraak, waarvoor de lange verjaringstermijn van art. 3:324 lid 1 BW geldt. Leidt de ingestelde eis niet tot toewijzing en wordt binnen zes maanden nadat het geding door het in kracht van gewijsde gaan van een uitspraak of op andere wijze is geëindigd een nieuwe eis ingesteld die alsnog tot toewijzing leidt, dan is en blijft al die tijd de verjaring gestuit (art. 3:316 lid 2 BW). Geheel anders is het met andere stuitingsdaden, niet alleen met de stuiting van de verjaring van een rechtsvordering tot nakoming van een verbintenis door een schriftelijke aanmaning of een schriftelijke mededeling waarin de schuldeiser zich ondubbelzinnig zijn recht op nakoming voorbehoudt (art. 3:317 lid 1 BW), maar ook met andere daden van rechtsvervolging dan het instellen van een eis, zoals het leggen van beslag. In al deze gevallen geldt de regel van art. 3:319 lid 1 BW dat daags na de stuiting een nieuwe verjaringstermijn gaat lopen, die in beginsel gelijk is aan de oorspronkelijke verjaringstermijn (art. 3:319 lid 2 BW). Binnen zes maanden is dus een nieuwe stuitingshandeling nodig. Dat is de eenvoudige consequentie van door de wetgever gemaakte keuzes.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/855d17c8cb40d8a646c4276e3053019bcd4cd5b4b3b2c93570868837ba890cc8 | shasum -a 256