Onder 3.8 Parket bij de Hoge Raad 4 oktober 2024

Of die consequentie, behalve eenvoudig, ook steeds door de dwangsomschuldeiser als billijk zal (kunnen) worden ervaren, is iets anders. Die vraag laat zich in het bijzonder stellen in gevallen waarin de verjaring intreedt terwijl over de dwangsommen nog wordt geprocedeerd. Betreft die procedure een door de dwangsomschuldeiser ingestelde eis tot het vaststellen van het bedrag van de verbeurde dwangsommen en tot veroordeling tot betaling van dat bedrag – hiervoor 3.2 kwam aan de orde dat de schuldeiser daarbij in het bijzonder ook belang kan hebben met het oog op tenuitvoerlegging in het buitenland – dan geldt daarvoor het voor de schuldeiser zo gunstige regime van het instellen van een eis volgens art. 3:316 leden 1 en 2 BW. Maar procederen over de dwangsommen heeft minstens even vaak de gedaante van een door de wederpartij aanhangig gemaakt executiegeschil (vergelijk opnieuw hiervoor 3.2). Stelt de dwangsomschuldeiser in dat geschil een vordering in reconventie in die kwalificeert als een eis in de zin van art. 3:316 BW, dan is de schuldeiser opnieuw goed af, maar niet als hij dat nalaat. Dan zal de schuldeiser ook tijdens de procedure eraan moeten denken dat steeds binnen zes maanden stuiting dient plaats te vinden. Ieder processtuk dat een ondubbelzinnig voorbehoud met betrekking tot de dwangsomvordering bevat, stuit de verjaring (art. 3:317 lid 1 BW), maar verloopt tussen het ene en het volgende processtuk met zo’n voorbehoud meer dan zes maanden, dan is het foute boel, althans als vergeten wordt om tijdig een ándere mededeling aan de wederpartij te sturen die het bedoelde ondubbelzinnige voorbehoud bevat.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/855d17c8cb40d8a646c4276e3053019bcd4cd5b4b3b2c93570868837ba890cc8 | shasum -a 256