Onder 15.3 Parket bij de Hoge Raad 25 oktober 2024

De parlementaire behandeling van de WHpkv (zie met name de onderdelen 6.15, 6.16 en 6.26 van de bijlage) bevat geen aanwijzingen dat de wetgever heeft onderkend dat een (ncnp-)gemachtigde in WOZ- en bpm-zaken in hoger beroep en cassatieberoep niet alleen aan de kant van de eiser kan staan (zoals wel in bezwaar en beroep), maar ook aan de kant van de belastingplichtige als verweerder kan optreden. In die laatste positie kan hem niet verweten worden dat hij materieel zinloos en alleen maar voor eigen gewin doorprocedeert en kan de belanghebbende niet verweten worden dat hij voor geringe bedragen een loterij zonder nieten voortzet op hoge kosten van de gemeenschap. Integendeel: doordat de Inspecteur c.q. de gemeente doorprocedeert, wordt de belanghebbende gedwongen zich te verweren en is het in beginsel niet onredelijk om verweerkosten te maken, met name niet in cassatie bij het voor de meeste WOZ-belanghebbenden mysterieuze instituut Hoge Raad. Dat de wettelijke pkv-verlaging naar 10% van het Bpb-bedrag zich ook – en contrarationeel – kan voordoen als niet de gemachtigde maar de overheid vruchteloos doorprocedeert, is kennelijk niet verdisconteerd door de wetgever. Geen van de voorbeelden in de parlementaire geschiedenis (zie 6.15, 6.16 en 6.26 bijlage) raakt aan gevallen waarin de belanghebbende in hoger beroep of cassatieberoep als verweerder zegeviert en dus ten onrechte (verder) in rechte is betrokken en een proceskostenveroordeling van de andere partij geenszins misplaatst is. De wetgever heeft het belang van een zich uitsluitend verwerende WOZ- of bpm-belanghebbende niet in zijn belangenafweging betrokken.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/e56d40c8c85138c839970e72e346cde3a216c17132ff16b96bd35e75b3cee1b5 | shasum -a 256