Onder 3.5 Parket bij de Hoge Raad 25 oktober 2024

Art. 30a(2) Wet WOZ schendt volgens de gemachtigde ook het evenredigheidsbeginsel. Hij verwijst naar rechtspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State. De wetgever heeft zijns inziens niet verdisconteerd dat gemachtigden die wél tijd en moeite in een procedure steken en in het belang van hun cliënten werken, onevenredig hard geraakt worden door deze bepaling. Ik merk op dat dit een wat eigenaardig betoog lijkt, nu een ncnp-gemachtigde per definitie (anders zou zijn nering niet kunnen bestaan) overgecompenseerd wordt en hij dus per definitie (gemiddeld) juist te weinig tijd en moeite in zaken steekt om de door hem opgestreken, door de overheid (de belastingbetaler) betaalde pkv te kunnen rechtvaardigen, zodat het relativiteitsbeginsel (art. 8:69a Awb) mijns inziens in de weg staat aan het ingaan op dit betoog. Een ncnp-gemachtigde kan zichzelf niet vergelijken met een normaal declarerende gemachtigde, die überhaupt niet getroffen wordt, laat staan onevenredig. Alleen diens cliënten worden getroffen, maar er is niets onrechtmatigs aan de wens om ook in WZO- en bpm-zaken belastingplichtigen weer tot een risico- en kostenafweging te nopen en de pkv weer terug te brengen naar wat zij in andere zaken is: slechts een tegemoetkoming in de werkelijke kosten.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/e56d40c8c85138c839970e72e346cde3a216c17132ff16b96bd35e75b3cee1b5 | shasum -a 256