Onder 3.50 Parket bij de Hoge Raad 1 november 2024

Met betrekking tot de volgens de man door de vrouw tegen de Rabobank in te roepen ‘verweren’ is niet meer gesteld dan dat deze beschikbaar waren. In het bijzonder is niets gesteld dat zou meebrengen dat het door de vrouw instellen van een regresvordering op grond van art. 6:10 lid 2 BW tegen de man naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar zou zijn. In dat licht heeft het hof – ook bij welwillende lezing van de door de procesinleiding aangehaalde vindplaatsen van de memorie van grieven – kunnen volstaan met zijn oordeel in rov. 5.10 dat het enkele feit dat een tot betaling aangesproken hoofdelijk schuldenaar de eis had kunnen afweren met een beroep op een verweermiddel maar hij dit nalaat, niet afdoet aan de toepasselijkheid van art. 6:10 lid 2 BW. Dit oordeel geeft geen blijk van een onjuiste rechtsopvatting en is niet onbegrijpelijk.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/27d76f134943790046ed81f175f3ef28608ec2dcd1f1c776e44cae535c0adde6 | shasum -a 256