Onder 3.7 Parket bij de Hoge Raad 10 december 2024

Uit voornoemde conclusies en de daarin genoemde rechtspraak komen verschillende aspecten aan de orde die van belang kunnen zijn bij de beantwoording van die vraag. Een eerste aspect is de aard van de bij het politieverhoor door de verdachte afgelegde verklaring. Als dit een bekennende verklaring is, lijkt er weinig ruimte te zijn om het politieverhoor niet te zien als het beginpunt van de redelijke termijn. Een tweede aspect is de inhoud van het verhoor, want ook zonder bekentenis kan het eerste verhoor als het aanvangsmoment van de redelijke termijn worden aangemerkt. Ik verwijs hiervoor naar het arrest van het EHRM in de zaak Hozee tegen Nederland . In die zaak werd van 1981 tot 1984 onderzoek gedaan naar de bedrijven van de verdachte in verband met de belastingaangiften die zij hadden aangeleverd. Gedurende het onderzoek kwam naar voren dat de verdachte zelf betrokken was bij frauduleuze praktijken. Het onderzoek werd vervolgens door de belastingdienst overgedragen aan de FIOD die hem in juni 1984 heeft verhoord. Tijdens dit verhoor werd hem officieel medegedeeld dat hij werd verdacht van strafbare feiten. Vanaf dit moment was zijn situatie substantially affected en begon de redelijke termijn te lopen. Het lijkt mij dat het voorgaande te meer geldt als het verhoor van de verdachte volgt op een reeds door de opsporingsautoriteiten verricht, min of meer afgerond, onderzoek en de verdachte tijdens het verhoor op de hoogte wordt gesteld van de tegen hem bestaande verdenking en de voor hem belastende resultaten van dit onderzoek. Als die resultaten dusdanig belastend zijn dat de verdachte aan de inhoud van het verhoor in redelijkheid de verwachting kan ontlenen dat het openbaar ministerie hem voor het strafbare feit waarover hij is gehoord zal gaan vervolgen, kan dat moment als beginpunt van de redelijke termijn worden aangemerkt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/8d030dcf68e4b1f3de869001e5712833b82b2c1d8a6c8d2170140b6da09f23e1 | shasum -a 256