Onder 3.9 Parket bij de Hoge Raad 10 december 2024

Gelet op het voorgaande meen ik dat het middel terecht is voorgesteld. Ten tijde van het verhoor van de verdachte was het onderzoek naar hem reeds afgerond en werd hij met de resultaten hiervan geconfronteerd. Ook werd hem medegedeeld dat het niet doen van aangifte strafbaar is en heeft hij zelf toegegeven geen aangifte te hebben gedaan, wat in ieder geval tot op zekere hoogte als een bekentenis kan worden gezien. Vanaf dat moment kon hij dus in redelijkheid verwachten dat tegen hem ter zake van een bepaald strafbaar feit door het openbaar ministerie strafvervolging zou worden ingesteld. Hieraan doet wat mij betreft niet af dat de raadsman van de verdachte bij pleidooi niet met zoveel woorden heeft aangevoerd dat de verdachte tijdens zijn verhoor heeft bekend. De raadsman had immers op een eerder moment van de zitting al namens zijn (afwezige) cliënt medegedeeld dat de bewezenverklaring – kennelijk mede gezien de (enige) verklaring van de verdachte tijdens het politieverhoor – geen onderwerp van discussie was. Hoewel de onderhavige zaak op dit punt enigszins afwijkt van de zaak die ten grondslag lag aan het arrest van de Hoge Raad van 21 juni 2022, meen ik dat het hof ook in dit geval had moeten motiveren waarom het ondanks het verweer heeft geoordeeld dat de redelijke termijn is aangevangen bij de betekening van de dagvaarding en niet bij het eerste politieverhoor van de verdachte. Dit leidt tot de slotsom dat het oordeel van het hof om het moment van het uitvaardigen van de dagvaarding voor de zitting van de politierechter als beginpunt van de redelijke termijn te nemen onbegrijpelijk is.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/8d030dcf68e4b1f3de869001e5712833b82b2c1d8a6c8d2170140b6da09f23e1 | shasum -a 256