Onder 3.11 Parket bij de Hoge Raad 10 december 2024

In beginsel geldt als uitgangspunt dat de behandeling van de zaak op zitting in eerste aanleg moet zijn afgerond met een einduitspraak binnen twee jaren nadat de redelijke termijn is aangevangen. Er is geen reden in dit geval, waarin in eerste instantie een strafbeschikking is uitgevaardigd, van dat uitgangspunt af te wijken. Er is geen sprake van een behandeling in twee instanties (uitvaardiging strafbeschikking door het OM gevolgd door beoordeling van de zaak door de rechter). “De procedure die leidt tot de uitvaardiging van een strafbeschikking door het OM kan, als het om de redelijke termijn gaat, niet gelijkgesteld worden aan een berechting door de strafrechter. Daar komt bij dat de uitvaardiging van een strafbeschikking zich in beginsel dient te beperken tot zaken die ook vanuit een oogpunt van bewijsvoering als eenvoudig zijn aan te merken. Gelet op die eenvoud wordt de lat niet te hoog gelegd als een termijn van twee jaar wordt aangehouden”, aldus voormalig advocaat-generaal Knigge. Wel hangt de redelijkheid van de duur van een strafzaak ook af van omstandigheden als de ingewikkeldheid van de zaak, de invloed van de verdachte en/of zijn raadsman op het verloop van het proces en de wijze waarop de zaak door de bevoegde autoriteiten is behandeld.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/8d030dcf68e4b1f3de869001e5712833b82b2c1d8a6c8d2170140b6da09f23e1 | shasum -a 256