Alinea 315 Parket bij de Hoge Raad 9 januari 2024

65. Aan de deelklacht ligt de opvatting ten grondslag dat de weergegeven passages uit de ter terechtzitting voorgedragen pleitnota een uitdrukkelijk onderbouwd standpunt opleveren, waarop het Hof verplicht was te responderen. Het Hof heeft voormelde passages kennelijk niet als zodanig opgevat, maar als een onderdeel van de onderbouwing van een verweer strekkende tot vrijspraak, welk verweer zijn weerlegging vindt in de bewijsvoering van het Hof. Dat oordeel acht ik niet onbegrijpelijk. Daarbij neem ik in aanmerking dat uit de pleitnota van de raadsman volgt dat het tot vrijspraak strekkende verweer mede berust op andere (niet in de schriftuur weergegeven) argumenten, te weten dat “mededelingen die een ander aan [verdachte] doet […] geen bruikbaar bewijsmiddel [zijn]” (randnummer 161), “het vuurwapen […] een omstandigheid [is] die een grote rol speelt, maar mijn client heeft ter zitting […] verklaard dat hij dat wapen in zijn bezit kreeg ná het Aquarius-feit” (randnummer 161), “het feit dat in een woning van [verdachte] een geweer is aangetroffen […] eigenlijk eerder ontlastend [is]” (randnummer 167) en een telefoongesprek van 5 januari 2020 dat is opgenomen en voor het bewijs is gebruikt “mogelijk […] belastend is voor [betrokkene 1] , die als gespreksdeelnemer wordt aangemerkt, maar hij […] in dat gesprek niet over [verdachte] [spreekt] noch refereert […] aan de aanwezigheid van een ander die met [verdachte] zou zijn gelijk te stellen” (randnummer 168). Deze argumenten zijn in de pleitnota opgenomen voor, na en tussen de hierboven weergegeven passages, die volgens de steller van het middel een uitdrukkelijk onderbouwd standpunt opleveren.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/feaea722cda9887dadf6faaebacd59313ca7e656e1c75b80915578b59a3308ba | shasum -a 256