Alinea 237 Parket bij de Hoge Raad 26 maart 2024

16. Het ging in de zaak Snijders om een veroordeling voor moord (een liquidatie). Het bewijs ten laste van Snijders, die zijn daderschap ontkende, berustte in de kern (a) op de verklaringen van zijn ex-partner (aan wie Snijders de moord gedetailleerd zou hebben opgebiecht), (b) op een forensisch spoor (te weten: het aantreffen van aan Snijders toegeschreven celmateriaal dat was bemonsterd van een sigarettenpeuk die in de naaste omgeving van de plaats delict was veiliggesteld) en (c) op de verklaringen van de anoniem gebleven getuige (‘X’), aan wie Snijders de moord eveneens gedetailleerd zou hebben opgebiecht. De rechter-commissaris had X gehoord en aan hem of haar de status van ‘bedreigde getuige’ toegekend. Het verhoor van deze getuige door de verdediging ging dientengevolge gebukt onder diverse handicaps. Met een beroep op rechtspraak van het EHRM en op het bepaalde in artikel 344a lid 1 Sv stelde de verdediging ten overstaan van het gerechtshof de bruikbaarheid van de verklaring van X ter discussie. Het gerechtshof Den Bosch overwoog onder meer dat “ de resultaten van het verhoor van [X], gelet op de verklaringen van [de ex-partner] en de bevindingen van het forensisch-technisch onderzoek, niet in beslissende of overwegende mate bewijs opleveren voor de directe betrokkenheid van de verdachte bij het ten laste gelegde ”, zodat deze verklaring naar het oordeel van het hof ten laste van Snijders kon worden gebruikt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/cb06e6231aec3fdcca87942402dab00bbefbbac33f3bba00b3ab155c4b07100e | shasum -a 256