Onder 4.8 Parket bij de Hoge Raad 26 maart 2024

Het in de memorie van toelichting tot twee keer toe genoemde voorbeeld van de ‘huurovereenkomst die als een molensteen rond de nek van de onderneming hangt’, laat zien dat bij contractuele rechten die op grond van art. 370 lid 1 Fw kunnen worden gewijzigd, niet is gedacht aan toekomstige rechten. Bij het voorbeeld van de huurovereenkomst valt immers te denken aan huur die voor de schuldenaar-onderneming te hoog is en mettertijd een steeds ondragelijkere last wordt. Het is duidelijk dat dit probleem voor de in het verleden niet-betaalde huur gemakkelijk kan worden opgelost door een wijziging van rechten als bedoeld in art. 370 lid 1 Fw. Kennelijk is dat echter niet mogelijk bij de toekomstige huur in de gedachtegang van de wetgever. Anders zou het molensteen-probleem immers eenvoudig met art. 370 lid 1 Fw zijn op te lossen. Dat de wetgever bij art. 370 lid 1 Fw niet heeft gedacht aan toekomstige vorderingen, is ook wel logisch. De meeste toekomstige vorderingen vormen de tegenprestatie van eveneens in de toekomst te verrichten prestaties van de wederpartij. Het zou wel heel onredelijk zijn en in strijd met het hiervoor in 4.2 genoemde gezichtspunt als bij een akkoord de toekomstige vorderingen van de wederpartij verlaagd zouden kunnen worden, maar de wederpartij gehouden is om harerzijds te blijven presteren. Kennelijk is dat dus niet bedoeld.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ef86293c715f8e4ccf2c5c06c143e5f0f227f7c9aa4aab28e179962da292d554 | shasum -a 256