Onder 4.23 Parket bij de Hoge Raad 26 maart 2024

De EU-Richtlijn betreffende herstructurering en insolventie bevat enige nadere bepalingen. Art. 17 lid 1 van de richtlijn bepaalt dat nieuwe (en tussentijdse) financiering in die zin moet worden beschermd dat deze niet nietig of vernietigbaar kan worden verklaard en dat daarvoor geen aansprakelijkheid kan bestaan. Genoemd art. 42a Fw – dat naar luid van zijn bewoordingen enkel betrekking heeft op tussentijdse financiering (“tijdens de voorbereiding van een akkoord”, zegt die bepaling) – strekt mede ter implementatie daarvan. Art. 17 lid 4 van de richtlijn bepaalt dat lidstaten kunnen bepalen dat verstrekkers van nieuwe (of tussentijdse) financiering het recht hebben om met voorrang terugbetaald te worden in het kader van daaropvolgende insolventieprocedures ten opzichte van andere schuldenaren die anders bevoorrechte of gelijkwaardige vorderingen zouden hebben. Van deze mogelijkheid heeft de Nederland geen gebruikgemaakt, noch in de WHOA, noch in de Implementatiewet richtlijn herstructurering en insolventie. In de memorie van toelichting bij het ontwerp van laatstgenoemde wet is dit kortweg toegelicht met de opmerkingen dat ‘ervoor is gekozen om dit niet te doen’ en dat ‘niet [is] gebleken dat het gewenst is om een dergelijke regel alsnog in te voeren’. Ook dit kan moeilijk anders worden gezien dan als een bewuste ‘buitengrens’.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ef86293c715f8e4ccf2c5c06c143e5f0f227f7c9aa4aab28e179962da292d554 | shasum -a 256