Onder 4.36 Parket bij de Hoge Raad 26 maart 2024

Ook vanuit het perspectief van de financier lijkt me de hiervoor genoemde uitkomst overigens juist. De toezegging om op afroep financiering te verlenen wordt steeds gedaan binnen bepaalde grenzen en voorwaarden en op basis van de bestaande omstandigheden. Die grenzen en voorwaarden worden bepaald door het risico zoals de financier dat vooraf heeft ingeschat en bereid is te lopen. Een en ander bepaalt mede de hoogte van de beloning die de financier voor de financiering krijgt. Een en ander is dus in beginsel essentieel voor de kredietverlening. Een wijziging in het kader van een akkoord van de grenzen, voorwaarden en omstandigheden die uitgangspunt waren bij de totstandkoming van de financieringstoezegging, betekent een verstoring van de balans die toen bestond en kunnen de onverkorte gelding van de toezegging zeer onredelijk en belastend maken jegens de financier. Daarbij spelen mede de hiervoor in 4.2 en 4.8 al genoemde bezwaren. Het is de vraag wat deze vergaande inbreuk op de rechten van de financier – die verder gaat dan hetgeen van andere schuldeisers gevraagd wordt en kan worden – rechtvaardigt. Het is denk ik juist in een geval als dit dat de bescherming van art. 373 leden 1 en 2 Fw op haar plaats is (zie hiervoor in 4.8 en 4.13). Als al gezegd is het één ding dat een financier of schuldeiser gedwongen kan worden om de investering die hij eenmaal in de onderneming in de schuldenaar heeft gedaan met een lening of schuld, voort te zetten, maar het gaat nog veel verder als hij gedwongen kan worden om deze investering ook nog eens te verhogen, bovendien tegen voorwaarden waarmee hij niet heeft ingestemd. Zonder wettelijke basis en zonder vorm van compensatie is dat niet mogelijk.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ef86293c715f8e4ccf2c5c06c143e5f0f227f7c9aa4aab28e179962da292d554 | shasum -a 256