Onder 4.1 Parket bij de Hoge Raad 26 maart 2024

Bij de bespreking van de vraag waar het bij deze vordering om gaat – die hiervoor in 1.7 is weergegeven en in het kopje boven deze alinea wat ruimer is geformuleerd –, kan worden vooropgesteld dat een dwangakkoord inbreuk maakt op de rechten van de schuldeisers die daartegen hebben gestemd en dat hun binding aan het akkoord dus een deugdelijke wettelijke basis behoeft. Het legaliteitsbeginsel brengt dat immers mee. Dat betekent dat een a contrario-redenering bij de uitleg van de WHOA op zijn plaats kan zijn: als de wet niet of slechts op een bepaalde manier de mogelijkheid geeft om iets door middel van het akkoord op te leggen, bestaat die mogelijkheid in principe niet of slechts op die manier. De gelding van dit uitgangspunt lijkt me bij de uitleg van de WHOA evident. Zowel in de tekst van de WHOA als in de toelichting daarop ligt dat uitgangspunt onmiskenbaar besloten (kort gezegd blijkt uit beide dat de WHOA bepaalde wijzigingen mogelijk bedoelt te maken en maakt). Dat lijkt me een belangrijk gezichtspunt bij de uitleg van de WHOA.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ef86293c715f8e4ccf2c5c06c143e5f0f227f7c9aa4aab28e179962da292d554 | shasum -a 256