Onder 3.99 Parket bij de Hoge Raad 5 april 2024

3.109.8 In mijn optiek laat de Hoge Raad in diens rechtspraak inzake art. 2:354 BW ook al de ruimte voor een dergelijke benadering. Daarin is (voor zover relevant) in algemene bewoordingen verduidelijkt dat de OK bij haar beslissing op de voet van art. 2:354 BW alle omstandigheden van het geval dient te betrekken. En dat uit haar overwegingen ten aanzien van de desbetreffende functionaris (een bestuurder, een commissaris of een ander die in dienst van de rechtspersoon is) individueel en concreet moet blijken dat hij verantwoordelijk is voor het onjuiste beleid van de rechtspersoon (dit slaat op zo’n bestuurder of commissaris) of de onbevredigende gang van zaken van de rechtspersoon (dit slaat op zo’n ander). Wat inhoudt dat hem persoonlijk van de onjuistheid van dat beleid of van de onbevredigende gang van zaken een verwijt kan worden gemaakt. Want slechts dan kan er plaats zijn voor zulk verhaal van onderzoekskosten. Ik lees hierin een algemeen toepasselijk kader, dat zich - mede afhankelijk van de aangesproken persoon in kwestie - nader laat toespitsen in het concrete geval. Ingeval van een (gewezen) bestuurder van de rechtspersoon dus mede met het vereiste van een persoonlijk ernstig verwijt inzake zulk onjuist beleid. Overigens komt het concept van ernstig verwijtbaar handelen al voor in enquêterechtelijke Hoge Raad-rechtspraak, in het bijzonder als mogelijke wegingsfactor bij het wanbeleidoordeel. Daarbij zij nog bedacht dat ook zonder een persoonlijk verwijt aan een of meer bestuurders en/of commissarissen sprake kan zijn van wanbeleid (dit is in de systematiek van het enquêterecht wanbeleid van de rechtspersoon), terwijl met een ernstig verwijt aan het adres (van een of meer van deze functionarissen) van de rechtspersoon zulk wanbeleid niet ‘dus’ gegeven is.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/90eb075e24d98b9d842bf5108b6c4e4ec15ff14c1cdbc42e3984b09fe9eece3a | shasum -a 256