Onder 3.4 Parket bij de Hoge Raad 12 april 2024

Samengevat voert het onderdeel ter onderbouwing het volgende aan. Ten eerste gaat de verwijzing naar HR 27 september 2002 niet op. Het hof gaat ofwel uit van een onjuiste rechtsopvatting over wat de reikwijdte is van dit arrest, namelijk dat een griffier niet zelfstandig kan besluiten het beroep open te stellen, maar een rechter wel. Ofwel het hof heeft niet toereikend gemotiveerd waarom in dit geval de mededeling van de rechtbank gelijk moet worden gesteld met een mededeling van de griffier. Ten tweede geeft de motivering in rov. 5.5 dat geen hoger beroep is opengesteld blijk van een onjuiste rechtsopvatting dan wel is dit oordeel ontoereikend gemotiveerd, gelet op het recht tot toegang tot de rechter op grond van het EVRM. Het is verder vaste rechtspraak dat niet gemotiveerd hoeft te worden dat (tussentijds) hoger beroep wordt opengesteld. Partijen hoeven dit ook niet te bepleiten. Daarnaast is logisch dat hoger beroep is opengesteld omdat de rechtbank geen beslissing heeft genomen op het kernverzoek van de moeder aangaande haar rechten als gegarandeerd in art. 8 en 13 EVRM. Ten derde heeft het hof ten onrechte niet getoetst aan het vertrouwens- en rechtszekerheidsbeginsel. Ten vierde is het oordeel in de bestreden beschikking tegenstrijdig aan de beschikking van de rechtbank van 6 juli 2023, waarin de rechtbank oordeelde dat de openstelling van hoger beroep in deze zaak geen kennelijke verschrijving is die zich voor eenvoudig herstel leent (art. 31 Rv), aldus nog steeds het onderdeel.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/bb5bfcd69dce02d90d02294d9da793e2943b78171ef356efce01e894b89fcb49 | shasum -a 256