Onder 4.20 Parket bij de Hoge Raad 7 juni 2024

In de procedures van twee door uitzendbureau aan AFS bij BOS tewerkgestelde uitzendkrachten oordeelde de kantonrechter Haarlem dat de vijftien minuten voorafgaand aan de dienst wél zijn aan te merken als arbeidstijd en dat het uitzendbureau daarover salaris verschuldigd was. De ene uitzendkracht werkte net als in de Amsterdamse zaak als bagage-afhandelaar; de andere als bagagemedewerker. Anders dan in de Amsterdamse zaak hadden de uitzendkrachten van AFS expliciet aangevoerd dat de vijftien minuten onder andere gebruikt werden voor het lopen of met een wagentje rijden naar de gate, dat dit soms substantiële tijd kost en dat zij pas na melding bij de BOS-coördinatie te horen kregen bij welke gate zij moesten werken. Onder meer dit aspect achtte de kantonrechter in beide zaken van belang voor de conclusie dat de uitzendkrachten tijdens het kwartier ter beschikking stonden van BOS en dat de BOS-coördinator tijdens dit kwartier aanwijzingen gaf over de uit te voeren werkzaamheden, en dat dus sprake was van het verrichten van arbeid. Dat de uitzendkrachten gedurende het kwartier niet bezig waren met hun ‘kernwerkzaamheden’ (het laden en lossen van bagage respectievelijk het verwerken of vervoeren daarvan) doet daar volgens de kantonrechter niet aan af. De uitzendkrachten hadden geen zeggenschap over de locatie waar zij hun werkzaamheden moesten verrichten. Ze konden het kwartier niet vrij indelen en aan eigen zaken besteden. Voor zover de uitzendkrachten in het kwartier al enige tijd konden besteden aan privézaken – bijvoorbeeld als ze bij een gate moesten werken die niet ver lopen was – is dat onvoldoende om als vrije tijd te beschouwen. Volgens de kantonrechter is loon verschuldigd over de vijftien minuten. Dat de uitzendovereenkomst noch de toepasselijke cao een bepaling bevatten over de uitbetaling van uren die meer zijn gewerkt dan de overeengekomen arbeidsduur, betekent volgens de kantonrechter niet dat daarmee geen grondslag bestaat voor betaling van het kwartier arbeidstijd. Bij gebrek aan een beloningsbeleid voor meeruren acht de kantonrechter het redelijk om aan te sluiten bij het in de arbeidsovereenkomst overeengekomen uurloon. Uitzendbureau AFS voerde in beide zaken nog aan dat toewijzing van de vordering in strijd met de redelijkheid en billijkheid zou zijn, onder meer omdat er geen sanctie stond op het later intekenen dan een kwartier van tevoren. De kantonrechter oordeelt dat – als dat laatste al zou komen vast te staan – dit onvoldoende grond vormt voor het oordeel dat toewijzing in strijd met de redelijkheid en billijkheid zou zijn. De mogelijke grote financiële gevolgen voor AFS vormen volgens de kantonrechter in dat kader ook geen beletsel voor toewijzing van de vordering.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f2cbe5fedfe19a6ef20a32ebfd1781fa960f3bf111423663c3b925e6b4af9ecd | shasum -a 256