Onder 3.15 Parket bij de Hoge Raad 14 juni 2024

VPR c.s. klagen dat het oordeel van het hof onjuist is, omdat het hof heeft miskend dat voor toetsing van privaatrechtelijk handelen van een overheidslichaam aan het evenredigheidsbeginsel verschillende toetsingsintensiteiten gelden. Het oordeel is (ook) onbegrijpelijk, althans onvoldoende gemotiveerd, omdat daaruit niet blijkt dat het hof aandacht heeft gehad voor de toetsingsintensiteit en de daarvoor relevante omstandigheden. Uit het oordeel blijkt niet welke intensiteit is toegepast en op grond van welke omstandigheden tot die intensiteit is gekomen. Het zorgvuldig vaststellen van de in acht te nemen mate van toetsingsintensiteit is temeer van belang omdat de overwegingen van het hof “ mede beleidsmatig en in zekere mate speculatief van karakter zijn ” (1.19). Het hof had in deze context moeten ingaan op het betoog dat het beleid in de Kennisgeving geen betrekking heeft op het privaatrechtelijk gebruik van het eigendomsrecht van de Staat op de verzorgingsplaatsen. Als het hof over de reikwijdte van het Convenant anders heeft geoordeeld, is dat onjuist. In het licht van de juiste interpretatie (het Convenant heeft geen betrekking op gebruik van het eigendomsrecht) is het zonder nadere motivering niet begrijpelijk dat het hof het handelen van de Staat niet (kenbaar) terughoudend heeft getoetst. De discretionaire bevoegdheid die aan de Staat toekomt bij het onderhavige privaatrechtelijk handelen is immers groot. Fastned c.s. menen juist dat de redenering van het hof blijk geeft van een zeer terughoudende (en daarom voor de Staat en VPR c.s. gunstige) toetsing, maar dat ook bij de in deze procedure door VPR c.s. voorgestane nog geringere toetsingsintensiteit, het hof tot het oordeel kon komen dat het de privaatrechtelijke weigering van de Staat in strijd was met het evenredigheidsbeginsel.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/bf33654e04c706bb3d34e15ec51b390d21f3f451eb51db62e1930ad4082a2ed9 | shasum -a 256