Onder 3.3 Parket bij de Hoge Raad 21 juni 2024

Art. 1 lid 1 Faillissementswet (Fw) bepaalt, voor zover hier van belang, dat een schuldenaar op verzoek van één of meer van zijn schuldeisers failliet wordt verklaard indien de schuldenaar in een toestand verkeert dat hij heeft opgehouden te betalen. Art. 6 lid 3 Fw bepaalt dat de faillietverklaring wordt uitgesproken, indien summierlijk blijkt van het bestaan van feiten of omstandigheden, welke aantonen, dat de schuldenaar in de toestand verkeert dat hij heeft opgehouden te betalen en, zo een schuldeiser het verzoek doet, ook van het vorderingsrecht van deze. Met ‘summierlijk blijken’ wordt bedoeld dat het bewijs van deze feiten en omstandigheden niet hoeft te voldoen aan de regels van bewijsrecht in burgerlijke zaken. Het is voldoende dat zowel de bedoelde toestand als het bestaan (de gegrondheid) van de vordering na een kort, eenvoudig onderzoek blijken. De wetgever wilde hiermee vooral de bewijslast van de aanvragende schuldeiser verlichten, indien de schuldenaar bezwaren van allerlei aard zou opwerpen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/a8a4fa2e7bd538b5a43c43cab86feef53af0c7c8e449a10f33fb00e389c480b5 | shasum -a 256