Onder 3.4 Parket bij de Hoge Raad 21 juni 2024

Voor een faillietverklaring dient er sprake te zijn van meer dan één schuldeiser. Dit pluraliteitsvereiste volgt niet met zoveel woorden uit de wet, maar is in de rechtspraak ontwikkeld. De vorderingen van derden, die de verzoeker van het faillissement in dat kader moet opgeven, worden ‘steunvorderingen’ genoemd. De aanvragende schuldeiser moet aannemelijk maken dat de schuldenaar tenminste nog een schuldeiser heeft. Het pluraliteitsvereiste wordt wel bekritiseerd, maar de Hoge Raad houdt er uitdrukkelijk aan vast. Volgens vaste rechtspraak is voor een faillietverklaring vereist dat summierlijk blijkt van een steunvordering, omdat het faillissement ten doel heeft het vermogen van de schuldenaar te verdelen onder zijn gezamenlijke schuldeisers. Met dat doel strookt niet de faillietverklaring van iemand die slechts één schuldeiser heeft. Een steunvordering hoeft niet opeisbaar te zijn, de omvang van de vordering hoeft niet vast te staan en de vordering hoeft geen betrekking te hebben op de betaling van een geldsom. Het enkele bestaan van de steunvordering op het tijdstip van het uitspreken van het faillissement volstaat . Hoewel het pluraliteitsvereiste dus stevig verankerd is, worden er geen hoge eisen aan gesteld en lijkt de tendens in de rechtspraak dat een steunvordering al snel wordt aangenomen. Schuldeisers kunnen echter zodanig met elkaar verweven zijn, of zodanig met elkaar verweven vorderingen hebben dat niet gesproken kan worden van twee verschillende schuldeisers, en geen pluraliteit kan worden aangenomen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/a8a4fa2e7bd538b5a43c43cab86feef53af0c7c8e449a10f33fb00e389c480b5 | shasum -a 256