Onder 3.10 Parket bij de Hoge Raad 21 juni 2024

Het subonderdeel betoogt dat het hof een kanseninschatting had moeten maken van het door [eiseres] ingestelde hoger beroep tegen het vonnis van 23 augustus 2023 en het door [A] ingestelde hoger beroep tegen het vonnis van 31 januari 2023. Om met dat laatste te beginnen: het vonnis van 31 januari 2023 en het hoger beroep daartegen ziet op de rechtsverhouding tussen [verweerders] en [A] en is dus niet relevant voor de beoordeling of [eiseres] terecht failliet is verklaard, althans [eiseres] heeft niet aangevoerd waarom dat relevant is en dat is ook niet onmiddellijk duidelijk. Het hof heeft verder uitdrukkelijk het verweer van [eiseres] dat zij hoger beroep heeft ingesteld tegen het vonnis van 23 augustus 2023 meegewogen in zijn beoordeling. Geoordeeld is dat dit er niet aan in de weg staat dat [verweerders] een vordering op [eiseres] hebben (rov. 2.8). In het licht van de hiervoor aangehaalde rechtspraak geeft dat oordeel geen blijk van een onjuiste rechtsopvatting. [eiseres] heeft in hoger beroep namelijk niet méér gesteld dan dat zij tegen het vonnis van 23 augustus 2023 geappelleerd heeft. Het lag bovendien niet op de weg van het hof om ambtshalve, zonder daarop gerichte stellingen van [eiseres] , een kanseninschatting te maken van de procedure in hoger beroep. Dat volgt niet uit het arrest waarop het subonderdeel zicht beroept. De Hoge Raad oordeelde daarin dat in het kader van art. 6 lid 3 Fw van de juistheid van een verstekvonnis zonder dat de gedaagde in de procedure is gehoord, niet zonder meer kan worden uitgegaan indien daartegen verzet is ingesteld of nog kan worden ingesteld. Het hof heeft zijn oordeel hier niet gebaseerd op een dergelijk verstekvonnis, maar op een op tegenspraak gewezen vonnis waarin [eiseres] dus gelegenheid heeft gehad om verweer te voeren tegen de vordering van [verweerders] Het hof kon daarom oordelen dat hieruit summierlijk het vorderingsrecht van [verweerders] bleek. Het oordeel is bovendien toereikend gemotiveerd. Uit het arrest is immers met een redelijke mate van zekerheid op te maken dat het verweer van [eiseres] onder ogen is gezien en op welke grond het is verworpen. De motiveringsklacht faalt dus eveneens.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/a8a4fa2e7bd538b5a43c43cab86feef53af0c7c8e449a10f33fb00e389c480b5 | shasum -a 256