Onder 3.13 Parket bij de Hoge Raad 21 juni 2024

Daar komt nog het volgende bij. Het subonderdeel berust op de veronderstelling dat [verweerders] geen vorderingen meer hebben op [eiseres] , indien [eiseres] in hoger beroep alsnog een verklaring ex art. 477a lid 1 Rv aflegt. Art. 477a lid 1 Rv bepaalt echter in de laatste volzin dat de kosten die in dat geval (namelijk na het alsnog doen van een gerechtelijke verklaring) nodeloos zijn veroorzaakt, voor rekening van de derde-beslagene worden gebracht. De kosten die [verweerders] dus hebben gemaakt om [eiseres] (door middel van een gerechtelijke procedure) zover te krijgen dat zij alsnog een derdenverklaring aflegt, kunnen dus ook na het doen van die derdenverklaring nog steeds worden verhaald op [eiseres] . Het hof heeft in rov. 2.8 geoordeeld dat [verweerders] uit hoofde van het uitvoerbaar bij voorraad verklaarde vonnis van 23 augustus 2023 opeisbare vorderingen (meervoud) op [eiseres] hebben. Het betreft de vordering van € 629.275,- (het bedrag waarvoor het derdenbeslag was gelegd), te vermeerderen met rente, de vordering tot betaling van proceskosten en de vordering tot betaling van beslagkosten. Zelfs als er dus met het subonderdeel vanuit wordt gegaan dat [eiseres] alsnog in hoger beroep een derdenverklaring aflegt, dan hebben [verweerders] nog steeds op [eiseres] de vorderingen tot betaling van de proceskosten en de beslagkosten, althans heeft het hof kunnen oordelen dat niet summierlijk is gebleken van de gegrondheid van het verweer van [eiseres] tegen de vorderingen die [verweerders] uit hoofde van het vonnis van 23 augustus 2023 op [eiseres] hebben, omdat het verweer alleen ziet op de vordering voor het bedrag waarvoor derdenbeslag was gelegd maar niet op de proces- en beslagkostenvorderingen. De klachten stuiten op het voorgaande af.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/a8a4fa2e7bd538b5a43c43cab86feef53af0c7c8e449a10f33fb00e389c480b5 | shasum -a 256