Onder 3.29 Parket bij de Hoge Raad 21 juni 2024

Uit de rechtspraak van de Hoge Raad volgt dat aan een steunvordering enkel de eis wordt gesteld dat deze ten tijde van het uitspreken van het faillissement bestaat, en dat niet vereist is dat de steunvordering opeisbaar is en evenmin dat de schuldeiser van een steunvordering aandringt op betaling (zie 3.4 hiervoor). Het hof heeft het verweer van [eiseres] gebaseerd op de uitlating van de belastingdienst, zoals geciteerd in het subonderdeel, uitdrukkelijk meegenomen in zijn beoordeling en dat verweer in het licht van genoemde rechtspraak terecht verworpen. Uit die uitlating volgt namelijk dat de vordering van de belastingdienst weliswaar niet opeisbaar is en dat de belastingdienst ook niet aandringt op betaling, maar dat neemt niet weg, zoals het hof terecht overweegt in rov. 2.9, dat de belastingdienst nog een vordering op [eiseres] heeft. In dat oordeel ligt besloten dat ten tijde van de uitspraak in hoger beroep een steunvordering bestaat. Onduidelijk is waarop het subonderdeel doelt met het betoog dat de vordering van de belastingdienst ‘in werkelijkheid’ geen steunvordering is dan wel een ‘alleen op papier bestaande vordering’. Het verwijst niet naar vindplaatsen in de processtukken waar deze stellingen zijn ingenomen, in zoverre voldoet de klacht niet aan de eisen. Het oordeel van het hof is verder niet onbegrijpelijk. De klachten stuiten op het voorgaande af.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/a8a4fa2e7bd538b5a43c43cab86feef53af0c7c8e449a10f33fb00e389c480b5 | shasum -a 256