Alinea 215 Parket bij de Hoge Raad 14 mei 2024

39. In dat eerdere arrest lag het door het hof in zoverre bevestigde vonnis van de rechtbank voor, waarin de rechtbank onder het kopje ‘Wederrechtelijke toe-eigening’ had vastgesteld dat voorschotten die bestemd waren voor [aangever 1] en [aangever 2] en op de derdengeldenrekening van [A] juristen waren bijgeschreven ‘tot bedragen van respectievelijk € 32.500 en € 37.500 niet aan hen zijn doorbetaald’. Aldus had verdachte ‘die deze zaken behandelde en verantwoordelijk was’ voor deze bedragen ‘naar het oordeel van de rechtbank de betreffende geldbedragen zich opzettelijk wederrechtelijk toegeëigend, uit hoofde van zijn beroep van juridisch dienstverlener’. A-G Aben betrok in zijn conclusie op basis van een analyse van de jurisprudentie inzake verduistering het standpunt ‘dat wil sprake zijn van wederrechtelijke toe-eigening van geld (in de zin van verduistering) zoals in de onderhavige zaak centraal staat, de bewijsmiddelen moeten uitwijzen dat de verdachte het geld tegen de afspraken in heeft beheerd en/of dat hij de teruggave van het geld onmogelijk heeft gemaakt of aanmerkelijk heeft bemoeilijkt’. Daarvan bleek niet uit de bewijsvoering in het bevestigde vonnis (randnummers 19, 23). Uw Raad overwoog dat uit de bewijsvoering kort gezegd bleek dat ten behoeve van [aangever 1] en [aangever 2] naar de derdengeldenrekening van [A] juristen overgemaakte geldbedragen ‘niet (geheel) aan de begunstigden zijn doorbetaald en dat de verdachte, die verantwoordelijk was voor de bijgeschreven bedragen, toegang had tot deze gelden’. Hieruit kon volgens Uw Raad ‘niet zonder meer volgen dat de verdachte zich de desbetreffende geldbedragen op de derdengeldenrekening van de maatschap wederrechtelijk heeft toegeëigend’.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/de81fd4d56467c09f8b6a84f8a3c30f13598e2ef65a102e91c00b7db3728fd98 | shasum -a 256