Onder 5.2 Parket bij de Hoge Raad 27 augustus 2024

Voor het standpunt dat op grond van art. 56 lid 2 UW ook voor de opgeëiste persoon de mogelijkheid van beroep openstaat, zijn zeker argumenten aan te voeren. Zo geldt allereerst dat art. 56 lid 2 UW de toepassing van art. 87 lid 2 Sv niet uitdrukkelijk uitzondert. Daar staat tegenover dat dit strikt genomen ook niet nodig is omdat art. 56 lid 2 Sv naar de letter van de wet alleen van toepassing is op bevelen tot schorsing van de uitleveringsdetentie, waarbij geen sprake is van een afwijzende beslissing als bedoeld in art. 87 lid 2 Sv. Ten tweede kan worden aangevoerd dat de memorie van toelichting op de WOTS met betrekking tot de wijziging van art. 56 UW spreekt over het op één lijn brengen van “de beroepsmogelijkheden tegen een beslissing al dan niet tot schorsing [ cursief door mij, D.P. ] van de uitleveringsdetentie”. Daaruit zou kunnen worden afgeleid dat de wetgever veronderstelde dat op grond van art. 65 lid 2 WOTS beroep tegen een beslissing tot afwijzing van een verzoek tot schorsing (ook) mogelijk is. Daar staat dan weer tegenover dat de memorie van toelichting niet spreekt over het op één lijn brengen van de beroepsmogelijkheden met die in het Wetboek van Strafvordering, maar over het op één lijn brengen van de beroepsmogelijkheden in de Uitleveringswet met (het met art. 56 lid 2 UW overeenkomende en niet nader toegelichte) art. 65 lid 2 WOTS. Op zichzelf genomen, zegt dat dus niet zo veel. Gelet op het voorgaande meen ik dat de letter van de wet uiteindelijk zwaarder moet wegen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/80da7ea30e02667eaa9015d8ae4c3379a74b4624f6d8c7c7811b0b89252f88ca | shasum -a 256