Onder 5.4 Parket bij de Hoge Raad 27 augustus 2024

In verband met de interpretatie van art. 56 lid 2 UW zou nog de vraag kunnen rijzen of de opgeëiste persoon, als wordt aangenomen dat die geen beroepsmogelijkheid heeft tegen de afwijzing van een schorsingsverzoek, onevenredig wordt benadeeld ten opzichte van de officier van justitie, die immers wel beroep kan instellen tegen een beslissing tot toewijzing van een schorsingsverzoek. Dit zou vervolgens als een aanwijzing kunnen worden beschouwd dat de wetgever iets anders voor ogen moet hebben gestaan. Ik zou evenwel menen dat die vraag ontkennend dient te worden beantwoord. Daarbij speelt mee dat de opgeëiste persoon zijn verzoek om schorsing, na een afwijzing, kan herhalen, terwijl de officier van justitie na een toegewezen schorsing op grond van het van toepassing verklaarde art. 82 Sv weliswaar over de mogelijkheid beschikt om de beëindiging van die schorsing te vorderen, maar pas nadat is gebleken dat de opgeëiste persoon zich niet aan de voorwaarden ter voorkoming van vlucht heeft gehouden. Een dergelijke vordering kan de belangen van de om uitlevering verzoekende staat daarmee niet meer dienen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/80da7ea30e02667eaa9015d8ae4c3379a74b4624f6d8c7c7811b0b89252f88ca | shasum -a 256